اعتراض كمیته‌ دفاع از انتخابات آزاد،سالم وعادلانه،نسبت به فقدان پیش‌نیازهای لازم در انتخابات ریاست‌جمهوری آينده

کانون مدافعان حقوق بشر با توجه به نوروز و خطاب به مسئولان:

دانشجویان زندانی را آزاد کنید

اگه این زمین هوا شه

یا که آسمون خدا شه

اگه فردا ها یه سال شه

قحطی هم باد فنا شه

اگه یه جوجه قناری ؛ مثه عقاب پر بگیره

قطره ی کوچیک بارون ؛ مثل سیل قدرت بگیره

اگه دست زبر خاتون ؛ نرمی ابریشما شه

یا که درد پای بابا ؛ دیگه جاش اینجا نباشه

اگه دستای ضعیفم ؛ قدرت رستم بگیره

آه و ناله ی شبانه ؛ شادی مفرط بگیره

چی می شد سعدی و حافظ شعراشون باز جون بگیره

دستای رستم و آرش جلوی خون رو بگیره

چی می شد وقت ترانه یه بغل قافیه باشیم

یا که وقت داد بیداد حرفای نگفته باشیم

چی می شد برای گریه آخرین بهانه باشیم

برا اثبات حقیقت اشکای نشسسته باشیم

چی می شد حتی به عمر گل لاله دل می دادیم

واسه رفتن تا ستاره از قفس مایه می دادیم

چی می شد دوباره سیمرغ واسه لحظه ای بیدار شه

دست زال رو بگیره عالمی از جفا رها شه

چی میشد مام وطن دوباره آزادی ببین

بره اون بالا ها مغرور بشینه ، همه دنیا رو ببینه

چی می شد که دست بارون غم رو از دنیا بگیره

ببره به اوج دیروز ، جایی که غمم بمیره

چی میشد دوباره عشق رو توچشای هم می دیدیم

با همه شوق دلامون گلای تازه می چیدیم

کاشکی باز به حق مولا چشم من شبنم بگیره

دست قدار زمونه نعمت رو از ما نگیره

کاشکی زشتی ها تموم شه

غروبا رنگ طلوع شه

چی می شد اما نمی شه

تیرگی ها کم نمی شه

اگه فردا ها یه سال شه

می دونی دنیا چی می شه

اگه این زمین هوا شه

آسمون بهاری می شه

چی می شد اما نمی شه

تیرگی ها کم نمی شه

اسفند 1381

شاهکار زمان

جواب رفاقت دشمنی ...

آیا زمین باز هم دهان می گشاید؟

آیا باز هم از زمین به آسمان می بارد؟

می خواهیم مرگ رفاقت ها را جشن بگیریم

و ...

به ریش هم بخندیم

تمام حرمت ها را بشکنید

تازیانه های شرم را به گل بیارائید

زمانه ی فقدان عطوفت

شعرخانه ی رنج و عذاب

قابیل ها همه در انتظار دستورت آماده ....

15/12/87

کورسوی امید

ماه هم می خوابد

آسمان تنها شد

یک بغل ناله ی سرد

شب به امید سحر

شب شب یلدا بود

زوزه ی گرگ سیاه

گوسفندان همه خواب

وتردد های نامربوط

شب شب اشباح است !

جلیس من شو و

اینک زمانی کام گیر

شنیدی سبزی این در زبانت سرخی آن نازنین یارت نبخشاید

لحظه ای آرام گیر ...

روزگار ار اینک از دستان ما دور است

لیک روزی ؛ دور یا نزدیک ...

خواهی دید ؛

درپی دستان ما خواهد دوید آخر

5/8/1383

آخرش در شور چشمت گر گرفتم

مرگ را باور ندارم لیک آخر

در درون قعر رنگارنگ چشمانت ولی آخر گرفتم

در سکوت وهم بار فکر دیدارت

خشکی چشمان من آخر شکست از سر گرفتم

هان غزل خوان دوری ات باور ندارد مرز دستانم

در سرود تازه ام اندیشه ی نزدیکتر بودن به تو در سر گرفتم

ای بهار دهر من این است حدیث آرزومندی

که بیا بر چشم من بنشین بدان من غم گرفتم

5/8/83

  RSS