آیت الله العظمی منتظری: مشروعیت نظام در خطر است

محمود احمدی نژاد نامزد انتخابات ریاست جمهوری در رادیو گفتگو گفت : روزي كه رئيسجمهور سابق كشور با آن وضعيت به فرانسه رفت يكي از غمانگيزترين روزهاي زندگيام بود؛ چرا كه شيراك بالاي پلهها ايستاده بود و رئيسجمهور ايران پلههاي متعدد را پشتسر گذاشت تا به او برسد.

به گزارش فارس رئيس جمهور با بيان اينكه با عقبنشيني نميتوان تهديد را برطرف كرد، بر لزوم حفظ عزت ملت ايران در عرصه سياست خارجي تأكيد كرد و گفت: آن روزي كه رئيس جمهور سابق با آن وضعيت به فرانسه رفت يكي از غمانگيزترين روزهاي زندگيام بود چرا كه ژاك شيراك در بالاي پلههاي محل استقرار خود ايستاده بود و رئيس جمهور قبلي ايران در پايين پلهها از ماشين پياده شد و پلههاي متعدد را پشتسر گذاشت تا به او برسد و اين حركت از موضع ضعف باعث تحقير ما شد.

وي افزود: ما ديگران را تحقير نميكنيم اما اجازه هم نميدهيم كه ديگران ما را تحقير كنند و معتقديم كساني كه در طول آن سالها به ثروتهاي فراوان دست يافتند قادر به تأمين منافع ملت نيستند چرا كه بايد در داخل تواضع و در خارج اقتدار و شجاعت داشته باشيم.

احمدينژاد سياست خارجي دولت نهم را دقيقترين و علميترين سياست خارجي دانست و خاطرنشان كرد: پيش از اين آنها حتي به صورت هفتگي به ما مهلت ميدادند كه مجبور به انجام كاري شويم اما اكنون در موضعي قرار داريم كه ميگوييم در فرصت مناسب به درخواست شما جواب ميدهيم و آنها هم موضع ما را سازنده مينامند.

اين كانديداي انتخابات رياست جمهوري در پاسخ به سؤال ديگري درباره آزادي، آن را بالاترين هديه خداوند به انسان و حقيقتي تكاملآفرين دانست و اظهار داشت: بعضيها در اين 4 سال ديگر چه چيزي ميخواستند بگويند كه نگفتهاند؟ آنها عليه دولت و شخص رئيس جمهور انواع توهينها، دروغها و تمسخرها را مطرح كردند و حتي كاريكاتور رئيس جمهور را كشيدند اما ما شكايت نكرديم و بجز چند مورد انگشتشمار حتي به وزارتخانهها نيز گفتم كه شكايتهاي خود را پس گرفتند، كمترين تعداد تعطيلي روزنامهها نيز در اين دولت بود و فقط يكي دو مورد بود كه آنقدر خرابكاري كردند كه دادستان آنها را توقيف كرد.

نکته :

در طنز زمانه باید گریست ؛ آسمان باید بی مهابا در هم کشد ؛ زمین باید دهان بگشاید ؛ چگونه می توان دید و شنید و تحمل کرد ؛ آنگاه که جهالت بر قامت بزرگ مقامان کوچک منش سایه افکند .
هنگامه ی تبلیغات انتخاباتی است . سخن از بلاغت کلام و رفتار ؛ برنامه های جامع ؛ تحلیل گذشته ها ؛ تمجید خوبی ها و آوردن توجیح برای اشتباهات .
اما همگی بر این اصل پایدار بوده اند که حداقل در این برحه به شعور مخاطبانشان
احترام بگذارند اما چه جای واروننه جلوه دادن حقایق , ساختن افسانه ی عزت والای یک ملت که به اوج انزوا فرو رفته اند.
زمان میعادگاه اثبات حقانیت وعده های خرد و کلان نامزدین انتخاباتیست , ولی برای تحلیل گذشته , برای مثبت جلوه دادن تمامی کم و کاستی ها , برای همه ی آنچه بودین < دیگر نیستیم , برای همه ی آنچه داشتیم و دیگر نداریم و برای همه ی پیشرفتی که باید حاصل می شد و ..... چه باید کرد .
فقط اندکی از سخنان رئیس جمهوری محترم را به نقد کشیدم باقی زیاده بود.
صحبت از غرور ملت ایران از چه روست. نه اینکه بینی دلقک برایمان پرت می کنند ؟! نه اینکه مورد تمسخر فوج فوج آدمیان قرار گرفتیم ؟! نه اینکه حاکمان ما را با هیتلر به یک صف می کنند ؟! غرور ملی دیگر چیست پرزیدنت !! دهخدا بر خیز که واژه ها رنگ حقارت و ضعف بر تن کرده اند . کجا نام ایران یاد آور خشم , بمب , جنگ , قتل و زندان بود......؟!
مرد کوچکی که ذهن آسمانی ملت ایران را حقیر می شمرد؛ جمله ی تاریخی دیگری هم به زبان رانده است :
« آن ها که می خواستند اساس ملت ایران را بر اندازند و آن ها که می خواستند ایران را از جغرافیا حذف کنند حال در تمجید فرهنگ و تاریخ ما مسابقه گذاشته اند و گوی سبقت را از هم می ربایند و می گویند برای مدیریت جهان نیازمند ملت ایران هستسم که اگر ایران در مدیریت جهانی شرکت نکند کارها به راه وصلاح نخواهد شد »
با بلندی دیوار هاشا آشنایمان کرده بود , ولی دروغ هم حد و مرزی دار ؛ مگر نه اینکه شما بودید که خواب حذف و محو شدن نام اسرائیل از صحنه ی روزگار می دیدید ؛ مگر نه اینکه شما بودید که اساس ملتی به نام اسرائیل را قبول نداشتید ؛ کجا حتی بد خواه ترین مردم ایران حرف از بر اندازی ملت ایران به زبان رانده ؟!
بوش پسر – هم او که اگر رئیس جمهوری ما ظهور نمی کرد به واقع ننگین ترین رهبر دنیا در عصر حاضر بود – هم هرگاه زبان به دشنام جمهوری اسلامی می گشود , حساب مردم و ملت را از حکومت سوا می کرد .
مگر نه اینکه در گوشه و کنار گیتی مسابقه برای توقف قطار بی افسار و لجام گسیخته ی احمدی نژاد بر پاست , اجلاس به دنبال همایش , همایش پی کار گروه , کار گروه برای ائتلاف ؛ کجا پیشنهاد مدیریت جهانی .... ؟!
جمعی به خود مشغول که حتی توان مدیریت کشور پر منابعی چون ایران را نداشته دم از مدیریت جهانی می زند ؛ وای به حال جهان و جهانیان ....
« یک بار دیگر ثابت کردیم که توانستیم , که می توانیم »
می شود یک بار هم که شده در طول این 4 سال , به جای ارائه ی نتیجه ی اثباتتان که توانستن و می توانیم بوده ؛ راه حل این اثبات شگرف را هم نظاره کنیم .
به کدام مدعا ثابت می کنید ؛ فقر و فحشا که توان رام کردنش از کف داده اید یا انزوای بین المللی که کارمان به رابطه با کشور هایی با چند هزار نفر جمعیت رسیده یا دلیلتان توانستن تاراج ملتی است که صد ها بار در این نطق از آن دم زدید .
اوج غرور ما در این ویرانه ها گم شده بود ... ؟!!
« ملت های غیر ایرانی برای ماهواره ی امید به هم تبریک می گفتند و شیرینی پخش می کردند »
« ملت ایران یک ملت الهام بخش است , پرچم دار برادری و صلح و نشاط »
« تهدید برای همیشه از ملت ایران رفع شده است »
« امید و نشاط در سراسر کشور »
وا اسفا ......

5/3/88
علی معینی

                       

خاتمی بزرگ 8 سال رهبری جریانی خودجوش را به عهده داشت که عاقبت نام اصلاحات را به دوش کشید.جریانی که آن را با حرکت ملی مشروطه خواهی هم وزن می دانند.حرکتی که غالب صاحب نظران هزینه هایش را بیشتر از دست آوردهایش می دانند و کماکان بر این نظر استوارند که این هزینه ها باید پرداخت می شد.
اصلاحات با تمام فراز و فرود هایش با تمام کم و کاستی هایش یک دوره ی فطرت 4 ساله را طی کرد.دورانی که از سیاه ترین دوران حکومت مردم بر مردم ایران به شمار می آید.4 سالی که عقلانیت جای خودش را به تعصب های نا به جا , برنامه و سیاست جای خودش را به تصمیم های خلق الساعه داد.زمانه ای که نه تنها دستاورد شگرفی برای ایران و ایرانی نداشت که ایران ستیزی بین المللی را به همراه داشت.
یک سؤال مهم :
در این موقعیت زمانی که ساختارها و اصول زیر بنایی اصلاحات دچار دگرگونی و تحول و تحول خواهی شده , آیا هر کسی را می توان اصلاح طلب نامید.
اصلاحات و اصلاح طلبی در یک نام به طور مثال خاتمی خلاصه نشده بود.اصولآ حامیان این جریان فکری – عملی اگر اعتقاد به رهبری مادام العمر داشتند مطلقآ در دایره ی اصلاح طلبی نمی گنجیدند , که این مهم با هیچ کدام از اصول دموکراسی مطالبه شده در این جریان سازگاری ندارد.
اصلاحات یک راه , یک هدف , یک سرانجام بوده و هست.اصلاحات مانیفیست ایران آزاد و آباد و مستقل برای همه ی ایرانیان هست.حرکتی که از مشروطه به صورت سازمان یافت شروع به پرداخت هزینه کرده ,در زمانه ی انقلاب قوت گرفت و 8 سال اصلاحات را در اوج گذروند ولی اکنون ...
جریان اصلاحات هیچ گاه شخص محور نبوده و نیست , ولو اینکه مسئولیت خطیر رهبری را در یک بازه ی زمانی به خواست کل حرکت شخصی از همان تبار و اندیشه به دست گرفته باشه.قائم مقام,امیرکبیر,مصدق و خاتمی همیشه جدای از یک اسم یک راه بودند.
خاتمی یک مسیربود که به هر روی از حرکت باز ایستاد و برخلاف میل شخصی به بازگشت از این مهم هم جلوگیری شد.اصلاحات تلاش کرد تا از خاتمی یک کاریزما نسازد تا با از دست دادن وی هدف نهایی هم به فراموشی سپرده شود.
راه اصلاحات اگر چه هموار نیست ولی به دست جوانانی که با شوق رو به جلو به امید آینده در حرکتند , ادامه دارد.
این بار طنین اصلاح از جبهه ی یک تیم بیرون می آید:
کروبی,کرباسچی,ابطحی,مهاجرانی,کدیور,نجفی,رهامی,نیلی,موسوی بجنوردی,منتجب نیا,قوچانی و بزرگان بیشمار دیگری همچون سروش و باقی وحامیان همیشه در صحنه ای چون سازمان دانش آموختگان ایران(ادوار تحکیم وحدت),تیمی که هنوز مطالبات به حق اصلاحات را فراموش نکرده است.
27/2/88
علی معینی